Aínda non tornan os paxaros,

cando cheguen eu ireime.

As pombiñas aturuxan,

elas teñen quen as queira,

elas baixiño repiten:

“El xa tiña compañeira”

 

Miña meniña na praia,

ollando o mar silandeira,

as ondas dille un segredo:

“Meu amor, non foi a lua,

foi a raiola do sol,

a que deu bicos a terra”

 

Xa tornan os paxariños,

eu tornarei cara a noite,

escoitarei aturuxos

feitos de bicos e flores,

e gardareí os teus bicos

aínda sin ser o meu home.

 

Agarimos sonche bicos,

cada bico é o mais doce,

e no doce do meu peito

haiche escrito só un nome:

O nome do meu amor,

meu amador é o seu nome.

 

Letras, palabras escritas,

sonche bicos, sonche doces,

son a verba falangueira

que agarima ese nome,

o nome que eu levareí

cando torne cara a noite.

 

C. R. C. (17.05.09)

 

 
 
 
 
 
 
 
<p><a href="http://www.youtube.com/watch?v=nP4W_vafmD8">http://www.youtube.com/watch?v=nP4W_vafmD8</a></p>